Sunday, January 30, 2011

رابطه ماشین نیست که وقتی به پت پت افتاد کاپوتش را بشود بالا داد و تعمیرش کرد. تازه اگر اصلا مکانیکی هم بلد باشی. چطور باید گفت؟ تعمیر کردنی نیست. ای کاش بود. ای کاش می شد گردن خم کرد و به آن کسی که عمری را باهاش گذرانده ای و غم زده در ماشین نشسته و بیرون را نگاه می کند مثلا گفت "عزیزم فکر می کنم تسمه پاره کرده ایم. نگران نباشی ها؟ تسمه اضافی داریم. تو نگران نباش من تو را خودم می برم شمال." اگر صدای تلق و تولوق می آید معنایش اینست که کمی زیادی خیلی دیر شده است. شبیه کابینی که از تسمه اش کنده شود. نمی شود گردن خم کرد و گفت نگران نباش عزیزم تسمه ی اضافی داریم همه چیز درست می شود. کاری نمی شود کرد که؛ هر دو سقوط می کنند دیگر! اینکه کدام یک از دو نفر در رابطه "اول" مقصر بوده و یا اصلا کسی مقصر بوده تفاوتی در اصل مساله ی سقوط نمی کند. واقعیت اینست که دو نفر که عمری را در یک کابین با هم سپری کرده اند حالا با سرعت تمام دارند از عرش رویاییشان پایین می آیند. نه با شناختنش چیزی حاصل می شود و نه آن رابطه بال در می آورد. البته شاید تجربه شود. اما واقعا گور پدر چنین تجربه ای که قرار است دوباره روزی به کار آید.

مهمترین مساله (البته بعد از زنده ماندن) این است که این روابط مرده را بتوان هر چه سریعتر به خاکِ خاطره سپرد. دوای تلخ اش هم تکرار این حقیقت است که زندگی کوتاه است و دنیا پر از موقعیت های دیگر. شانس قبلی فقط یک شانس از میان شانس های دیگر بوده است که دریای تصادفی طبیعت به تورتان انداخته است.

Friday, January 28, 2011

چه اهمیتی دارد که با تو می خوابد ولی دیگری را دوست دارد؟ چه اهمیتی دارد که با دیگری می خوابد اما تو را دوست دارد؟
چه اهمیتی؟ واقعا چی؟ چی آخه؟!

Tuesday, January 25, 2011

زنگار بست آینه هایمان. محو شد ابدیت هایمان. شكاندیم و شكستیم. فراموش كن خاطره ى خوش بى نهایت را. بیا حالا تفنگی برابر تفنگم بگذار تا مادر همدیگر بگاییم.

Saturday, January 22, 2011

زندگی دیگران را نگاه می کنم؛ دوستان خودم، دوستان قدیمی دبیرستان،‌ چرخیدن در فیس بوک و فضولی و احوال پرسی. سوال لعنتی ای که هیچ وقت هم جوابی برایش پیدا نمی کنم و در لحظه حالم را خراب می کند: چرا من نمی توانم مثل آدم، مثل بقیه زندگی ام را کنم؟ بقیه چه کاری می کنند که من نمی توانم؟ بقیه خیلی خوشحالند که؟ چرا همیشه می لنگم من؟ چرا همیشه یک درد سگ مصبی مغزم را مدام می خورد؟ سرشتم این بود، شرایط این بود یا خودم انتخاب کردم؟

احساس تنهایی و غریبی می کنم. به عکس ها که نگاه می کنم احساس می کنم تک تکشان با لبخند های حسرت برانگیزشان در چشمانم نگاه می کنند و با ترحم می گویند بیچاره تو بلد نیستی زندگی کنی. تو همان بیرون خیابان بمان؛ در نزن چون کسی برایت در را باز نمی کند. تو حتی نمی دانی کدام در را باید بزنی. و من مثل کارتون خواب ها زیر لگد سنگین نگاه رهگذرانی که می گویند "بلند شو خودت را جمع کن تن لش" سگ لرز می زنم در زمستانی که انگار هرگز تمام نمی شود برایم.

Friday, January 21, 2011

خدا جونم

اين همه سال نفهميدى من تخمش رو ندارم؟ مسووليتش رو ندارم؟ خودت يه چيز سنگين بفرست سمتم؛ كاميونى پيانويى چيزى. اين چيزايى كه دارى مى فرستى فقط شل و پل مى كنه. من انتظار بيشترى دارم از تو. گنده تر، محكم تر، له ام كن. من اميدم به توست.

Wednesday, January 19, 2011

+ ســـــــلام عزیــــــــزم. خوبـــــــــــــــی؟
[شخصیت (-) یک چماق گنده از کنار جوب بر می دارد]
- برو حوصله تو ندارم.
+ من چیزی گفتم؟
- می زنم محکم تو سرت ها؟
+ ئه واسه چی؟! مگه من چیزی گفتم؟
- با من بحث نکن!
+ بحث نمی کنم که؟ چرا می خوای منو بزنی؟
[شخصیت (-) با یک گردش ۲۷۰ درجه ای مثل بازی گلف می زند در مغز شخصیت (+). گروم!]

[سه روز بعد ...]
- ســــــــلام عزیــــــــزم. خوب خوابیــــــــــــــــــــــدی؟
+ سلام. من کیم؟
- تو یه پسر معمولی تو رابطه ای.
+ چیزی یادم نمیاد. تو کی ای؟
- من یه دختر معمولی تو رابطه ام.
+ چه بلایی سر من اومده؟
- هیچی. چیز خاصی نبود. پریود شده بودم عصبانی کردی من رو. من پریود می شم وحشی می شم. همه می دونن.
+ کِی؟ هیچی یادم نمیاد. من از کی خوابم؟
-  یه ضربدر قرمز بزرگ زدم برات تو تقویمت. برای ماه های بعد. برای سلامتی خودت. بخواب بخواب نیاز به استراحت داری. خیلی محکم زدم تو مغزت. کم کم همه چیز یادت میاد...
[(+) دوباره از هوش می رود]

Wednesday, January 12, 2011

چی نخوره؟

"نگرانی از این است که خدایی نکرده این نظام و انقلاب لطمه بخورد." - خاتمی

خاتمی جان. سید جان. الهی قربونت برم من که اینقدر روحت لطیفه نگران شدی یهو. این نظام و انقلاب تنها چیزی که تو این مدت نخورد یه ... استغفرلله!

استاندارد ملی

اگر دختری غریبه لباسی بپوشد که کمی نمایان است می شود جنده، اما اگر همان را دخترِ خودش بپوشد دلش برایش قش می رود و می شود دلبر.

"خدایا تو رو به حق این غروب، تو رو به حق پنش تن این برتراند رو عاقبت بخیر کنش. این پسر نمی دونه چی می گه. منظوری نداره. خدایا خودت به راه راست هدایتش کن. خودت باعث و بانی بی خدا شدن این پسر رو به زمین گرم بشون. به خدا من در تربیتش کوتاهی نکردم. من هر کاری که از دستم بر اومد کردم. پسر خوبیه، دلش صافه. نمی فهمه چی می گه. یه کلمه درس خونده فک کرده علامه شده خاک تو سرش کنن. هی کفر می گه. بهش می گم بچه اینقد کفر نگو. گوش نمی ده. خودت کمکش کن به راهت برگرده دوباره. این بچه نماز می خوند [اشک و اینا] ... خودت به بزرگی خودت ببخشش. [بازم اشک و اینا].... الله اکبر الله اکبر. [سجده و اینا]"

[راز و نیاز مامانِ برتراند راسل فیلسوف و منطق دان بزرگ قرن بیستم با معبود و خدای خودش در پای سجاده]
محمد خواند:
"همانا من بشری ام مثل شما. سوالی دارید بپرسید مگر نه بقیه اش را بخوانم که کار داریم، خسته شدیم، وقت هم نداریم."

مومنان که منتظر زنگ تفریحشان بودند مدام خمیازه می کشیدند و حوصله هم نداشتند سوالی بپرسند. سوال درست و حسابی هم خیر سرشان نداشتند که بپرسند اصلا. سوالات پیش پا افتاده ای نظیر "ببخشید آقا شیر هم میدن بهشت؟" یا مثلا "آقا ببخشید پستوناشون چقده؟ گُندس خیلی؟". محمد به این سوالات معمولا به آرامی و خونسردی، به همراه لبخندی حاکی از رضایت، پاسخ می داد. اما امروز متفاوت بود. فضولی از پشت جمع پرسید:

"ببخشید آقا چه جوری معراج کردین اونقت اگه مثل مایین؟ ما بشرهای معمولی که معراج نمی تونیم بکنیم که؟"

مومنان بغلی آن فضول با آرنج زدند توی چشمش که چرا آخرِ وقتی مرضِ سوالش گرفته و معطلشان می کند. یکی از عقب یواش گفت: "خوب خنگعلی جان بال داشته دیگه اون موقع!" فضول هم در جوابش به آرامی گفت "ای خاک تو سر خنگت کنن که اینقد خری." محمد اخمانش در هم فرو رفت گفت:

"به حول و قوه ی خدای بزرگ فرزندم. خدایی که قهرش رعد و برق هم دارد در ضمن. برای آنان که تعقل کنند کمی البته."

مومنان شروع کردند به جمع کردن وسایلشان که فضول پررو پررو دوباره پرسید:
ماه چی؟ اونم حول و قوه ای نصف کردین یا چی بود؟ هر چند سالی یه بار خودش خود به خود نصف می شه اما ما بشرها که زور می زنیم نصف نمی شه که؟ چطوریاس؟

مومنان خشکشان زد. محمد چیزی نگفت. سر برگرداند و با خودش به آرامی گفت:
"شیطونه می گه بدم نصفش کنن ریغونه رو اعصاب ندارم آخر وقتی."

جو سنگینی حکم فرما شده بود. مومنان کمی تا قسمتی در شلوارشان ریده بودند. کسی دیگر در چشم فضول آرنج نزد. فضول به یکباره تبدیل شده بود به قهرمان مومنان. فضول که جوگیر هم شده بود دوباره گفت:
"آهان آهان طی الارضتون یادم رفت راستی آقا. از مسجد الحرام به مسجد الاقصی چطوری بود؟ خوب شما رودرانر هستین ما بشرها که نیستیم که آقا؟"

محمد در بچگی کارتون نمی دید برای همین فکر کرد فضول فحش ناموسی ای چیزی داده است. زیر لب چیزی گفت. یک چیزی تو مایه های "از ممد به رعد از ممد به رعد. رعد جان دوباره سوژه پیدا شده زحمتش رو بکشید." ناگهان رعد و برقی از آسمان نازل شد و فضول را درجا خشک کرد. کمی بعد هم یک ساتور آمد و تقی زد مغز فضول را دو نصف کرد. بعضی از مومنان دهان باز، هاج و واج ماندند. بعضی ها پقی زدند زیر خنده و بعضی هم مدام الحمد الله الحمد الله می گفتند. محمد سپس گفت "سپاس خداوند بخشنده ی مهربان را که با این ساتور، بدون هیچ اکراهی، درستی را از نادرستی جدا کرد. این ها نشانه هایی است برای آنان که تعقل می کنند البته. خوب کجا بودیم؟ بله می گفتم. من عین شما هستم و فقط به من وحی می شود و همانا خدای شما هم یکی است و اینا و بقیه اش هم ایشالا دفعه ی چـــــــــــی؟ بـــــــــــــــعد."

مومنان یکی یکی سرشان را پایین انداختند و به آرامی از چادر خارج شدند. از آن روز به بعد محمد فقط آیات اش را می خواند و مومنان هم دیگر سوالات عجیب و غریب نمی کردند. همان اندازه ی پستان و اینها را می پرسیدند.

Tuesday, January 11, 2011

احمق آن‌هایی اند که هزار و چهارصد سال است که نبوغ اش را انکار می‌کنند؛ شعبده بازی که نقطه ضعف بزرگی همچون بی‌سوادی‌اش را جای معجزه به مردم فروخت و به چنان نقطه‌ی قوتی تبدیلش کرد که هرروز پیروانش به آن تفاخر کنند.

Monday, January 10, 2011

- بخوان.
+ خواندن نمی دانم.
- بخوان.
+ خواندن نمی دانم.
- بخوان به نام پروردگارت که انسان را از لخته خونی آفرید.
+ گِل مگه نبود؟
- خفه شو. بخوان.
تمام تئوری های تلقین به خود، اندیشیدنِ مثبت لحظه ای، به یاد آوردن یک خاطره ی خنده دار، تعریف از خورشت و زدن خود به آن راه را امتحان می کردم وقتی سر میز شام گفتی "مامان جان سالی یه بار بیشتر بیا دیدن ما. ما آفتاب لب بومیم دیگه." که دیدم دارم بد جوری می رینم و باید به بهانه ی نداشتن ترشی بروم آشپزخانه و آرام آرام یک اَر کوچکی بزنم.
مزه خون میاد تو دهنم، چشمام سیاهی می ره، خم می شم، دستام رو می ذارم رو زانوهام، مثل سگ نفس نفس می زنم و با خودم مرتب می گم شت هنوز خیلی مونده نمی تونم تمومش کنم ... حالا نه این زندگی دوی ماراتنه، نه من دونده ای هستم اصلا، نه هیچ احتمالی هست که حالا سی چهل سال دیگه باید بدوم. این دست-به-زانو-شدنِ-هر-ماه-یه-بار مثل بختک میوفته رو جونم و یکی دو شب جونم رو می مکه.

Thursday, January 06, 2011

اصل اول انزوا

اصولا در زندگی به ندرت پیش می آید که کسی سراغ شما را بگیرد و بخواهد چیزی به شما بدهد. از همه نامحتمل تر آدمهایی اند که سالهاست نمی دانند مرده اید یا زنده و یکباره می بینید که سراغتان را خیلی زیاد می گیرند. در این مواقع خوشحال نشوید بلکه نگران هم بشوید چون نه تنها چیزی به شما نمی خواهند بدهند بلکه چیزی (احتمالا گنده) هم می خواهند بگیرند (بِکَنند). اگر مثل خیلی ها توان نه گفتن به دیگران را ندارید و از پس کنجکاوی تان هم می توانید بر آیید بهترین کار اینست که خیلی ریلکس آنقدر تلفنشان را برندارید، زنگ در را جواب ندهید، به اس‌ام‌اس و ایمیل و فیس بوکشان جوابی ندهید تا خودشان دوباره برای چند سالی بی خیالتان شوند و شما هم از شر و دردسر بزرگی در امان باشید.

اعلی حضرت چی فرمودند؟!

"وقتی اعلی حضرت فوت فرمودند  بی نهایت در او اثر بد گذاشت ..."
قسمتی از مصاحبه ی اردشیر زاهدی با رادیو بی بی سی به مناسبت خودکشی علیرضا پهلوی.

سوژه آقا دومادی:
- آقا دوماد چی کاره بودن؟
+ فوت می فرمودن.

Monday, January 03, 2011

این نشانه های پوسیده ی خداوند

سایت های خبری و اجتماعی را که نگاه می کنی خبرها این گونه است:
آیت الله العظمی فلانی مرجع تقلید شیعه گفت فلان. فلان هم یک حرف بدیهی است که به نفع جنبش است. حالا اصلا عظمی هم نیست ها. همینکه یک حرف درستی بزند (ولو اینکه بی نهایت بدیهی هم باشد) اما اگر استفاده تبلیغاتی بشود ازش کرد یکهو می شود عظمی و مرجع تقلید بزرگ شیعه. آقا ما نفهمیدیم یکی بیاید ما را روشن کند؛مگر از این آیت الله هایی که وقتی دسته دسته بچه های مردم را در آن اعدام های ۶۷ یک شبه دفن می کردند خفه خون گرفتند کم داشتیم؟ مگر از این آیت الله هایی که چشمشان را بر روی حقیقت بستند و خفه خون گرفتند وقتی بچه های معصوم ما در خیابان مغزشان روی آسفالت می ترکید کم داریم؟ مگر از این آیت الله هایی که هر روز به نفع ظلم و ستمی که بر این مردم می رود سخنرانی می کنند، در نماز جمعه می آیند و حکم قتل و زندانی کردن جوانانمان را می دهند کم داریم؟ به چه درد می خورد پس این آیت الله بودن وقتی هیچ تاثیری ندارد بر روی آدم؟ از این آیت الله بودن اینها چه نفعی به ما رسیده است که حالا وقتی یکیشان خیلی در لفافه و پشت پرده یک حرفی می زند که از  لحاظ سیاسی می شود به نفع جنبش استفاده کرد سریع در اهن و تلپ می گوییم آیت الله فلانی مرجع تقلید بزرگ شیعه فلان چیز را گفت. تا کی ما باید چوب این آیت الله ها را بخوریم؟ تا کی ما باید برایمان اهمیت داشته باشد که یک آیت الله چه گفته؟ آقا این ها می روند در این حوزه ها چه می خوانند که حرفشان باید برایمان اهمیت داشته باشد؟ به جز یک مشت خرافات بی پایه چه در مغزشان می ریزند که وقتی به نفع ما حرف می زنند یکباره حرفشان باید برایمان سندیت پیدا کند و مهم شود؟ هر چه بدبختی می کشیم از این آیت الله های بی سواد مرتجع می کشیم حالا باز هم در بوق و شیپور می گوییم آیت الله فلانی گفت فلان. گفت که گفت! باریکلا که گفت. عمه ی من هم حرف های خوبی می زند گه گداری. پس کی ما باید در موزه بگذاریم این فسیل ها را؟

Sunday, January 02, 2011

مهد کودکِ گودر

ایکیو سان رو یادتونه؟ یه قسمت داشت بچه که بود یه دفه خورده بود زمین بعد گریه می کرد از مامانش می خواست بیاد بلندش کنه. بعد مامانش بلندش نمی کرد. می گفت خودت باید بلند شی. بعد هی ایکیو سان گریه می کرد باز مامانش کاری نمی کرد. بارون هم می اومد تازه. بعد مامانش روش رو اونور کرده بود یه اشکم اومد از چشمش که آخی بچه ام چه قد گریه می کنه. اما خوب مامان باشعوری بود دیگه. مثه مامانای این دهه شصتی هفتادی ها نبود. هیچی خلاصه بالاخره ایکیو سان که نا امید شد از کمک مامانش خودش کونش رو هم کشید پاشد. بعد ایکیو سان شد آخرش دیگه. پسر مستقل قوی و خوب و اینا.

حالا اینایی که هی از تنهایی می گن و هی می گن زیر دوش گریه می کنن و هی می گن تنهایی ینی فلان و اینا رو شما لایک نزنین. اینا رو بذارین اَر بزنن یه کم. خودشون پا می شن. هی لایک می زنین زیر نوشته هاشون هی کامنت می ذارین خوب اینا هم هی ار می زنن دیگه. نکنین. ایکیوسان ها رو خراب نکنین.

Thursday, December 30, 2010

کمپین بدبخت هایی که می خوان مثل اروپایی ها باشن

آقای احمدی نژاد گفت:

"یقین دارم اگر یک رفراندوم در ایران برگزار شود و از مردم بپرسیم که آیا می‌خواهند مانند اروپائی‌ها شوند، 99/99 می‌گویند خیر." [+]

اگر جمعیت ایران ۷۰ میلیون باشد آنهایی که دوست دارند مثل اروپایی ها باشند بیشتر از ۷٫۰۰۰ نفر نخواهند شد. بیایید ببینیم چند نفر ایرانی دوست دارند مثل اروپایی ها باشند؟ بیایید یقین آقای احمدی نژاد (که خودش مهندس است و رقم و عدد بلد است) را به یک حقیقت همیشه زنده تبدیل کنیم و ثابت کنیم که اروپایی ها خیلی بدبخت و بیچاره اند و ما اصلا دلمان نمی خواهد مثل اروپاییهای بدخت و بیچاره و از خدا بی خبر باشیم.

برای همین اون بدبخت هایی که دلشون می خواد مثل اروپایی ها بشند برن تو این صفحه ی فیس بوک و لایک بزنن.

Tuesday, December 28, 2010

بر ایمیل ها تسلطی ندارید

وزیر اطلاعات: "ظرف مدت 24 ساعت بعد از این مصاحبه تمام ایمیل‌هایی که رد و بدل می‌شد به کد و رمز تبدیل شد ولی ظرف 48 ساعت کد و رمزها باز شد و این یک شکست سنگین برای آنها بود." [+]

وزیر اطلاعات هم مثل آقای صالحی که همینجوری آمد و گفت کرم استاکس نت پشت درهای بسته ماند (که بعد هم خودشان اعتراف کردند که اینچنین نبوده)  کیلویی می گوید کد و رمز ایمیل ها ظرف ۴۸ ساعت باز شد. اصولا در این مملکت غلو و خالی بندی کنتور ندارد.

چند تا از آشنایان و دوستان خیلی نگران بودند و از من می پرسیدند. کمی توضیح دادم خیالشان راحت شد. گفتم اینجا هم بنویسم شاید شما هم نگران شده باشید. اصولا سیستم رمز نگاری برای ایمیل دو تعریف دارد. یک تعریف اینست که شما یک رمز خصوصی نزد خودتان دارید و یک رمز عمومی هم به طرفتان می دهید که با آن ایمیلی که به شما می خواهد بزند رمزنگاری می کند و به طریق معمولی (حتی کبوتر هم می تواند برساند) به دست شما می رسد و فقط شما هستید که با داشتن رمز خصوصی می توانید بازش کنید. اصلا هم مهم نیست آی اس پی شما آن متن رمزنگاری شده را شخصا تقدیم به جناب وزیر کند. اگر از رمزنگاری چیزی بلد باشید و اصولا زحمت این کار را بخواهید بکشید (همان فتنه گرانی که جناب وزیر می گویند لابد) از سیستم PGP استفاده می کنید که طول رمز را ۱۰۲۴ بیت می گذارید و خیال خودتان را راحت می کنید برای اینکه اگر سربازان گمنام کل کامپیوترهای دنیا را هم جمع کنند رمزگشایی پیام شما به سن دنیا (۶ میلیارد سال) طول خواهد کشید چه برسد به ۴۸ ساعت. تا آن موقع  خورشید آنقدر بزرگ شده است که زمین را بلعیده است و بساط ولایت فقیه هم جمع شده است (البته اگر در کره ی دیگری شعبه نزده باشد).  نکته ی بعد اینست که این نوع رمزنگاری اصولا از یک دهم ثانیه بیشتر طول نمی کشد چه برسد به ۲۴ ساعت. جنگ جهانی دوم خیلی وقت است که تمام شده.

اما نوع دوم سیستم رمزنگاری که گوگل به صورت پیش فرض دارد اینست که راه ارتباطی شما با گوگل وقتی به ایمیلتان لاگین می کند توسط یک کلید ۱۲۸ بیتی رمزنگاری می شود. هر چی که رد و بدل می شود توسط این کلید ۱۲۸ بیتی تا سرور گوگل رمزنگاری می شود. اما بعد از آن گوگل ایمیل شما را به صورت متن معمولی به سرور شخص دریافت کننده می فرستد. اگر آن طرف هم در جیمیل باشد باز هم همه چیز رمزنگاری شده است. سرویس های دیگر نظیر یاهو از این سیستم به صورت پیش فرض استفاده نمی کنند اما خوب جناب وزیر روی سخنشان با این دسته از کاربران نبوده چون اصولا این کاربران چیزی را رمزنگاری نمی کنند که وزارت اطلاعات بخواهد ظرف ۴۸ ساعت بشکند. (مگر اینکه منظور از شکستن رمز واقعا ترجمه ی فارسی متن های انگلیسی باشد؟ بعید هم نیست واقعا از این ها که منظورشان این بوده باشد.) بنابراین اگر دو طرف گیرنده و فرستنده هر دو جیمیلی باشند کل نقل و انتقال ارتباطات رمزنگاری شده است.

خوب حالا که معلوم شد این نوع سیستم چطوری کار می کند بیایید با هم ببینیم که اصولا رمزنگاری ۱۲۸ بیتی جیمیل که مامان من هم استفاده می کند با تکنولوژی کنونی امن است یا نه. سایت بلوکریپت میزان امنیت کلید را بر حسب تحقیقات دانشگاهی (نه حرف زدن کیلویی مثل جناب وزیر) که تا کنون انجام شده مقایسه می کند و پیشنهاد می کند که تا چه سالی رمزنگاری متن شما امن خواهد بود. بیایید در آن لیست کرکره ای گزینه ی (Enter a year) را انتخاب کنیم. بیایید به جای ۴۸ ساعت ۱۰ سال دیگر را بزنیم. سال ۲۰۲۰ را بزنیم. هان؟ بدبینانه ترین تحقیق کلید ۱۰۰ بیتی را کافی می داند. خدا رو شکر. خوب بیایید بزنیم ۲۰۳۰. بدبینانه ترین تحقیق، کلید ۱۲۸ بیتی را تا سال ۲۰۳۰ امن می داند. وقتی می گوییم امن یعنی اینکه در مقابل یک اینتلیجنس ایجنسی با بودجه ی ۳۰۰ میلیون دلاری با بزرگترین سوپرکامپیوترهای بزرگ دنیا هم امن است نه با کامپیوترهای قزمیت وزارت اطلاعات. خوب چطوره سال ۲۰۴۰ را امتحان کنیم.  سربازان گمنام باید حداقل تا ۳۰ سال دیگر سماق بمکند تا بتوانند حتی فکر رمزگشایی را از همین کلید کوتاه ۱۲۸ بیتی را هم بکنند.

در این مملکت مقامات زر مفت زیاد می زنند. متاسفانه آنقدر هم اطلاعاتشان کم است که یک جوری خالی نمی بندند که کسی بهشان نخندد. خوب شما فتنه گر عزیز اگر هم فتنه ای کرده ای جای نگرانی نیست. مخصوصا شما مامان عزیز که عکس های خنده دار احمدی نژاد را برای دوستانت هر روز می فرستی. پس این چای و بیسکوییت ما چی شد؟

Monday, December 27, 2010

مملکتی که دارد به فنا می رود

بسیاری از تولیدات داخلی به دلیل رقابت محصولات خارجی کشورهای در حال توسعه نظیر چین و هند در مرز ورشکستگی هستند برای اینکه محصولات خارجی از لحاظ قیمت خیلی نزدیک به محصولات داخلی اند. برای چه؟ برای اینکه حدود ۱۰ سال است که دولت نرخ ارز را ثابت نگاه داشته است. تورم را اگر ۱۵٪ هم حساب کنیم (که خیلی بیشتر هم بوده است) نرخ واقعی ارز باید ۴ برابر نرخ کنونی اش باشد.  قیمت واقعی محصولات خارجی هم باید چهار برابر قیمت حاضرشان باشد. از آن ور با برداشته شدن یارانه ها و افزایش قیمت انرژی، بسیاری از تولید کننده های داخلی برای جبران مجبور به افزایش قیمت کالاهای خود هستند. اما خیلی از تولید کننده های داخلی هم اکنون هم برای فروش محصولات خود دچار مشکل هستند و در مرز زیان اند. محصولات خارجی اما به جایش به خاطر قیمت کم ارز، بازار را به زودی اشباع می کنند و بسیاری از تولید کننده های داخلی مجبور به تعطیلی می شوند.

عواقب تعطیلی تولید کننده های داخلی، افزایش بی کاری است. بی کارها شروع می کنند به گرفتن بیمه ی بی کاری از دولت. دولت که بیمه ی بی کاری را از همان نیروی کار تامین می کرد (۳۰ درصد کسری حقوق برای بیمه) مجبور می شود پول به بی کار پرداخت کند اما پولی در کیسه ی بیمه ی بی کاری نمی آید چون خیلی ها بی کار شده اند. دولت دو بار در واقع دارد ضرر می کند. حالا برای کسری بودجه اش مجبور است پول چاپ کند. پول چاپ کردن بدون پشتوانه منجر به تورم بیشتر می شود. تورم بیشتر موجب تعطیلی بیشتر کارخانه های داخلی می شود چون قیمت ارز همچنان ثابت است و قیمت های کالاهای خارجی باز هم ثابت می ماند اما کالاهای داخلی باز هم گرانتر می شوند. تولید کننده که تا دیروز برای این مملکت تولید شغل می کرد و گاهی هم حتی با صادراتش ارز وارد کشور می کرد، حالا باید تبدیل به یک بازرگان شود و ماهی یک بار برود چین و نقدی با کیف پول جنس بخرد و بریزد در بازار و خودش هم حجره باز کند و چرتکه بیاندازد.

عاقبت این می شود که پول نفت به صورت مستقیم تبدیل می شود به واردات کالاهای خارجی با جمعیت زیادی از مردم که کار ندارند و مشغول به دلالی و بازرگانی می شوند به همراه نابودی صنایع داخلی.

بیایید با هم این هدفمندی ۳۰۰ درصدی یک شبه را جشن بگیریم.

Thursday, December 23, 2010

تو پوچ گراترین آدم دنیا باش؛ بی هدف ترین آدم دنیا باش؛ منفی ترین آدم دنیا باش؛ آوردن یک انسان به این دنیا را جنایت و خیانت بزرگ بدان؛ همه ی اینها باش اما قسم می خورم تو هم وقتی در میانه ی شبی، آن وسط ها، زمزمه ی گرم و عاشقانه ی "یه کوچولو مثل خودت ازت می خوام" را شنیدی نفست بند می آید، سست می شوی و کاخ بلند فلسفه ات در هم فرو می ریزد.

ویلدورانت خوانی

مهاجرت دویست خاندان مکی به مدینه باعث کمبود غذا در مدینه شد. محمد این مشکل را چنان حل کرد که مردم گرسنه می کنند: به دست آوردن غذا از هرجا که شد. پس به پیروان خود فرمان داد، به رسم معمول قبایل عرب، به کاروانهایی که از حدود مدینه می گذشتند بتازند. [...] حمله به قافله ها مکرر شد و تعداد مهاجمان فزونی گرفت و بازرگانان مکه، که زندگی اقتصادیشان وابسته به امنیت کاروانها بود، متوحش شدند و درصدد انتقام از محمد و مسلمانان برآمدند. [جنگ بدر] ...

محمد که از پیروزی بدر نیرو گرفته بود، رسوم جنگ را به کار بست و به دفع مخالفان پرداخت. از جمله، زنی شاعر به نام عصما در اشعار خود بدو تعرض کرد؛ عمیر، که یک مسلمان نابینا بود، شبانه به خانه ی او رفت و در حال خواب به شمشیر سینه اش را درید. روز بعد محمد از عمیر پرسید: «آیا تو عصما را کشته ای؟» وی جواب داد: «آری ای پیامبر خدا.» پیامبر گفت: «خدا و پیامبرش را یاری کردی.» عمیر گفت: «آیا از این جهت مسئولیتی به عهده ی من است؟» پیامبر فرمود «خیر، در این مورد حتی دو گوسفند با هم درگیر نخواهند شد.»

همچنین، یکی از یهودیان به نام ابوعفک که نزدیک صد سال داشت پیامبر را هجو کرد؛ دو تن از مسلمانان او را که در حیاط خانه اش خفته بود کشتند؛ و شاعر دیگری به نام کعب ابن اشرف، که مادرش یهودی بود و در مدینه اقامت داشت، وقتی محمد را علیه یهودیان مصمم دید، از اسلام روی گردانید و قصیده ها سرود و قریش را تحریض کرد که انتقام شکست خویش را بگیرند و از زنان مسلمان سخن به میان آورد و خشم مسلمانان را برانگیخت. پیامبر فرمود کیست که شر ابن اشرف را کوتاه کند؟ روز بعد، سرشاعر را پیش پای وی انداختند.

[...] بلافاصله، محمد با سه هزار تن از مسلمانان به یهودیان بی قریظه حمله برد. چون تسلیم نشدند، اسلام میان مسلمانی و مرگ مخیرشان کرد. ششصد مرد جنگجوی آنها کشته و در بازار مدینه دفن شدند، و زنان و کودکانشان به فروش رفتند.

[...] پس از آن حمله ای به یهودیان خیبر، که در فاصله ی شش روز راه در شمال خاوری مدینه اقامت داشتند، انجام گرفت. یهودیان به سختی از خویشتن دفاع کردند و در اثنای زد و خورد ۹۳ تن از آنها کشته شدند؛ سرانجام، بقیه تسلیم شدند. به آنها اجازه داده شد در محل خود بمانند و زمین را زراعت کنند، به شرط اینکه همه ی املاکشان متعلق به مسلمانان باشد و یک نیمه از محصولات خود را به فاتحان تسلیم کنند. بدین ترتیب، این عده از جنگ ضرری ندیدند، مگر پیشوایشان کنانه و پسر عمویش که، چون قسمتی از دارایی خود را نهان کرده بودند، سرشان را از دست دادند. صفیه، یک دختر هفده ساله ی یهودی که نامزد کنانه بود، به صف زنان پیامبر در آمد.

تاریخ تمدن (عصر ایمان، بخش اول) صفحات ۲۱۵-۲۱۸ (ویراسته ی دوم، چاپ ۱۳۶۸)

Tuesday, December 21, 2010

قلعه حیوانات

اگر قلعه ی حیوانات را نخوانده اید همینجا از خواندن این نوشته صرف نظر کنید و بروید اول کتابش را بخوانید چون مطمئنا نثر نابغه ای به نام جرج اورول از وبلاگ نویس درپیت بی سوادی به اسم تزاد بهتر است.  فقط قطعه ای از اواسط اش را می خواهم به زور ویکی پیدیا و این ور آن ور برایتان نقل کنم (چون آخرین بار که خواندمش پنج سال پیش بود و کتابش را هم متاسفانه دم دست ندارم). پس از یادآوری کوتاه از آن وسط ها که شروع کنیم داستان اینگونه پیش می رود:

ناپلئون رئیس قلعه ی حیوانات است و یک خوک است.  پس ازبیرون کردن آقای جونز و انقلابی که در قلعه رخ می دهد خوک ها قلعه را می چرخانند و ناپلئون هم بعد از هزار کلک و دسیسه رئیس قلعه می شود. ناپلئون گول آقای فردریک کشاورز همسایه رامی خورد و با پول تقلبی که فردریک به ازای چوب کهنه قرار است به ناپلئون بدهد به درون قلعه نفوذ می کند و به قلعه حمله می کند و آسیاب قلعه (اقتصاد) که به تازگی با زحمت حیوانات احیا شده بود را منفجر می کند. حیوانات نهایتا با از خودگذشتگی فراوان فردریک را مجبور به فرار می کنند اما در این جنگ باکسر زخمی می شود. باکسر اسب کاری قلعه است که نماد قشر کارگر است. باکسر که شعارش "عوضش من بیشتر کار می کنم" بود به خاطر ندانمکاری های ناپلئون آنقدر مجبور می شود اضافی کار کند که یک روز از فرط خستگی از حال می رود. ناپلئون دستور می دهد یک وانت بیاید و باکسر را به بیمارستان ببرند تا از او "مراقبت بهتر شود". بنیامین که الاغ قلعه است و سواد دارد و می تواند نوشته ی روی وانت را بخواند متوجه می شود که وانت متعلق به آلفرد سیموندز، سلاخ اسب و درست کننده ی چسب، است. بنیامین و عده ای از حیوانات سعی می کنند باکسر کم جان را نجات دهند اما تلاش هایشان بی اثر می افتد. اسکوئیلر که یک خوک است و دست راست ناپلئون و رئیس پروپاگاندا است گزارش می دهد که وانت به تازگی توسط بیمارستان از آقای سیموندز خریداری شده بوده و وقت نشده بوده که نوشته های صاحب قبلی پاک شوند و لوگوی بیمارستان بر روی آن نقاشی شود. چند روز بعد هم خبر از مرگ باکسر در دست "بهترین دکترهای شهر"  می دهد. چندی پس از مرگ باکسر خبر می رسد که خوک ها ویسکی بیشتری خریده اند.

این داستان را همین جوری گفتم. اصلا سعی نکنید ربط اش دهید به کشاورزهای خائن همسایه و کلاه برداری هایی که از مملکتمان کردند و ندانمکاری های دولت که منجر به تحریم های بین المللی و نابودی اقتصادمان شده است.  قشر کارگر را به باکسر تشبیه نکنید. اقتصاد آزاد را به بیمارستان تشبیه نکنید. برداشتین یارانه ها را به آن وانت آقای سیموندز تشبیه نکنید. طبقه ی کارگر بی جان این مملکت به سلاخی نمی رود. ویسکی بیشتر خریداری نخواهد شد. همه در رفاه بهتر خواهند بود. به نفع همه خواهد بود. چرا مسائل را بی خود به همدیگر ربط می دهید؟

داد نزن بابا!

اگر نمازخوان باشم خودم ساعت می گذارم. لازم نیست از شش جهت جغرافیایی یک بد صدا سه بار در روز با تمام قدرت از خایه اش نیم ساعت درِ گوشم اَر بزند.

رونوشت به: مساجد معطر، تلویزیون گل و بلبل، رادیوی روزتون پاییزی، حسینیه های مازوخیست و بقیه اماکن متحرک و نامتحرک مثل تاکسی ها و مغازه هایی که صاحبانشان فکر می کنند فلسفه ی زندگیشان را باید در گوش همه فریاد بزنند.

مردم سالاری دینی

"رستگار مباد مردمی كه خشنودی مخلوق را در مقابل غضب خالق خريدند." - امام حسین

این را در بیلبورد بزرگی در بزرگراه چمران (اگر اشتباه نکنم) دیدم.  پیام همینجوری اش اینست که خالق اصولا با خشنودی مخلوق دچار غضب می شود. واقعا هم همینطور هست. اصولا مخلوق وقتی دارد حال می کند و از زندگی اش خشنود است دارد یک غلطی، گناهی می کند؛ گهی، چیزی می خورد. مخلوق اصولا آمده است که زجر خوردن سیبش را بکشد. یا شاید هم اصولا خالق موجود حسودی است و چشم دیدن آرامش و خشنودی مخلوق را ندارد.  چه معنی دارد که کسی دیگر به جز او خشنود باشد؟ پیام سیاسی اش هم که علت اصلی نصب چنین بیلبورد هایی است یعنی اگر ما دهانتان را سرویس می کنیم برای اینست که نمی خواهیم خالقمان عصبانی شود. در واقع یعنی گور بابای شما مردم که ناراحت می شوید. بروید غازتان را بچرانید ما کوتاه نمی آییم.

Monday, December 20, 2010

فرهنگ سازی به سبک فارسی ۱

"زن: دختر یا زنت نیستم که سرم داد می کشی!
مرد: ببخشید حواسم نبود."

نتایج اخلاقی: داد کشیدن بر سر زن یا دخترت اشکال ندارد.  دوست دخترت را هم صبر کن تا زنت شود بعدا هر چقدر خواستی داد سرش بکش. این را در یک سریال کیلویی از کُره که اسمش را هم نمی دانم شنیدم. شعور در همان حد سریال ساعت ۱۰ کانال یک هست فقط بی حجاب اند. از زمین و آسمان فرهنگ سازی می شود خدا را شکر.

وسواس ایرانی

+ برای مامان خوشگلم می خوام یه خورشت بادمجون مشتی درست کنم حال کنه هاااااا.  هی الکی سر ما منت گذاشتی بیس سال. کاری نداره. بیا. ببین چی برات درست می کنم حالا. انگشتات رو بخوری.
- باریکلا؟ چه کارها!  خوب درست کن ببینم چی کار می کنی. من نگا می کنم فقط.

[نیم ساعت بعد]

- دست هات رو نشستی هیچی نگفتم. گوشت ها رو نشستی هیچی نگفتم. پیازها را همینجور گنده گنده خورد کردی هیچی نگفتم. بادمجون ها رو نشستی بعد پوست کندن هیچی نگفتم. روغن کم زدی نمک کم زدی گفتم حالا رژیمیه هیچی نگفتم. این لیمو امانی ها رو دیگه نمی ذارم نشسته بندازی اون تو!! پسر جان تو چرا اصن تمیزی حالیت نمی شه؟ چه جوری زنده موندی تا حالا اونجا؟ عین این خارجی ها که کثافت کثافت می رن تو وان کفی میان بیرون شدی ها!
+ مامان جونم اینا همش می ره تو دیگ زود پز قربونت برم. فشار ۲ اتمسفر. دمای ۱۵۰ درجه. شستن نمی خواد دیگه اینقد؟ میکروب هم اگه باشه پخ می شن. پخ پخ. کف هم خوب چه اشکالی داره. با حوله پاک می شه دیگه.
- چرا با من بحث می کنی تو؟ اصن نمی خوام غذا درست کنی. دست نزن بینم. بیا اینور.
+ خیله خوب بابا. عصبانی می شی. می شورم خوب دیگه. الم شنگه راه میندازی واسه یه لیمو امانی.

[در حال شستن. زیر لبی]

+ پشگل که هیچی گه هم می ریختم اون تو استریل می شد. نمی فهمه که.
- چیزی گفتی؟
+ کی من؟ نه!
- فک کردم چیزی گفتی.
+ نه بابا. گفتم راس می گی باید همینجوری که می گی باشه.
- منت می ذاشتم برای اینکه اینجوری درست نمی کردم بیس سال.
+ بله.

Saturday, December 18, 2010

این جا خیلی ها در انتظارند. یکی انتظار امام زمان را می کشد. یکی انتظار آدم رویاهایش را می کشد. یکی انتظار تمام شدن خدمتش را می کشد. یکی انتظار تمام شدن درسش را می کشد. دیگری انتظار پول دار شدنش را می کشد. آن یکی انتظار درست شدن مملکتش را می کشد. آن یکی انتظار محکم شدن شغلش را می کشد. آن دیگری هم انتظار آمدن ویزایش را می کشد. در این مملکت خیلی ها با این که سالهای زیادیست که متولد شده اند زندگی را به معنای واقعی هنوز شروع نکرده اند و هنوز انتظار می کشند.

Thursday, December 16, 2010

بورژوا

پایش را کنار شومینه اش دراز می کند، پیپش را کنار لبش می گذارد، روزنامه اش را باز می کند، قاه قاه می خندد و می گوید خاک بر سرتان لیاقتتان از همین هم کمتر است. بورژوا را چه به سیاسی کاری و هزینه دادن؟ بورژوا خوب می فهمد اما فقط می خندد و سبیلش را می تابد. بورژوا را چه به آستین بالا زدن؟ چه نیازی دارد اصلا؟