اینقدر تو مملکتم ریدین که هر روز دی دریم می کنم که رییس جمهور شدم و دارم درستش می کنم!

قبل ها عمیقا معتقد بودم موفقیت فقط به شایستگی آدم ربط داره. الان فکر می کنم شایستگی هم م م م... در کنار دغل و کلک بودن و پارتی بازی و حذف ناجوانمردانه ی رقیب و اعتماد به نفس بی پشتوانه و شانس نقش کوچکی بازی می کنه.

واقعا باید نیم میلیون سال طول بکشه تا به این واقعیت پی ببریم که از هر ۱۰ نفر یکی هم جنس گرا در میاد؟ چقدر اون هم جنس گرای ایرانی باید بدشانس باشه که بعد این همه سال که پی به این واقعیت بردیم هنوز قربانی این کله شقی بشه. همجنس گرای ایرانی دلم برات می سوزه. همونقدر که برای برده های ۲۰۰ سال پیش می سوزه.

ایرانی باهوش ترین ملیت دنیاست. ایرانی ها ناسا رو می چرخونن. ببینیم ایرانی تو این انتخابات چی کار می کنه. ان رو از گوشت کوبیده تمیز می ده؟

زندگی در حال؟ کدوم حال؟ با من از گذشته حرف بزن!

چیه؟! ساپورت خانواده روکردی اعتماد به نفس نداشته ات، اعتبارش رو زدی رو یه لا قبای گشادت، پول و پله اش رو زدی زیر کون گشادت که ترسید تو همون جایی برینه که یه متر اون ور تر غذا می خوری، هان بچه ننه؟! حالا گله می کنی که شش دنگ زنت و زندگی ات رو زدی به نام خانواده ات؟ حالا گله می کنی که راجع به پوزیشنی که زنت رو می کنی هم اظهار نظر می کنن؟! خوب حقته.

گله می کنی که آدم اجتماعی ای نیستی. چطوری اجتماعی باشم وقتی هر حرفی می خوام بزنم زبونم نمی گرده چون می بینم به من مربوط نیست؟ چطوری اجتماعی باشم وقتی هر حرفی که می شنوم دلم می خواد بگیرم طرف رو زیر ترکه ی قضاوتش سیاه کنم. چطور اجتماعی باشم وقتی از حرف زدن راجع به خودم متنفرم و از کسی که راجع به خودش حرف می زنه منزجرم؟ عزیزم تنها کاری که از دستم بر میاد اینه که تحمل کنم، سکوت کنم و برای احترام گاهی لبخند بزنم. این نهایت اجتماعی بودن منه..

متاسفانه با خواندن این جمله احتمالا تو هم می گیری،
هر دفعه در آسانسور که باز می شه تصور می کنم که یه نفر اونور در وایستاده و می خواد با اسلحه ی ژسه اش منو به رگبار ببنده. و این قضیه هم در موقع بیرون آمدن از آسانسور و هم رفتن به اسانسور پیش میاد.

نفهمیدی انسان را
کاش به این آسانی حکم به قتلش نمی دادی.

حرف من فقط غبار خودپسندی دارد،
مگر نه خالصه و از دل بر آمده.

هدف من فقط نشاندن احساسی عجیب
جستجوگر و پرسشگر
در تو و من است.

متاسفم اگر گونه ای دیگر برداشت می شه.
فوت کار رو هنوز بلد نشده ام.

اگر فقط یک دلیل برای حقیر و پست دانستنت داشته باشم
اون حرام دانستن و حرام کردن شرابه.

خیال می کردم آدمی خاص ام.
واقعیت اینه که آدم خاصی نیستم،
بلکه به گونه ای افسرده کننده متوسطم.
کشف این حقیقت غمگین ام می کنه.
اما شاید برگ برنده ی من همین باشه.

و اما نمونه ی اثر پروانه ای،
در گذر زمان ناچیزی
اسپرم ناچیز زشتی با دم ناچیزش
لگدی ناچیز به اسپرم ناچیز دیگری زد
و خودش زودتر وارد تخمکی ناچیز شد
از ۷۷ سال غیر ناچیز بعدش
از پشت و جلو سرویس می شیم ما

به طرز غیر ناچیزی،
به مدت غیر ناچیزی،
هر روز!

مگه نمودار هوش آدم ها یه خط مستقیمه که رای همه با هم مساوی باشه؟
این چه سیستم احمقانه ایه آخه؟

تحریم کاملا بی فایده است
رای احتمالا بی فایده است

روشنه باید چه کار کرد؟

جواب اون کره خر تخم سگی که با لبخند حق به جانبش به خودش اجازه داد یه عمر عبادت خالصانه ی یه معلم دینی رو با پرسیدن سوال <<ببخشید آقا خدا چی؟ خود خدا منظمه یا نا منظمه؟>> به مسخره بگیره جز این بود؟!

آروم باش پسر
زمین و زمان رو به هم ندوز
زمین به تنها چیزی که نیاز نداره هیچ وقت عصبانیت تو یکیه

اهمیت اینکه خلیج فارس فارس باشه یا مولوی ایرانی باشه چیه؟
شاید مهمتر این باشه که چهار تا شعر از اون هشت من غزلیاتش بخونی؟
یا شاید اینکه بری جنوب ایران تو اون دریا یه شنایی غواصی ای قایقرونی ای کاری بکنی؟
قبل از اینکه رگ تعصب ملی ات قمبل کنه بیرون

محتویات: اشک چشم
شیوه ی مصرف: ماهی دو بار روی قسمت های خشکی زده ی مغز

از خوردن و در دسترس قرار دادن کودکان جدا خودداری شود

بزن بیرون شهر
بکش خودت رو از این گه دونی بیرون یه شب
برو وسط کویر وسط دشت
دوربین دوچشمی ات رو بده به آسمون
بگذار ستاره ها ماساژ بدن چشمای خسته ات رو
در بیا از این روزمرگی کسالت آور
قبل از اینکه بمیری.

شاشیدیم تو دو دستی که برای کمک و دوستی به همزبون خودش دراز کرده بود و یه سیلی خوابوندیم رو گونه های قرمزش و با تیپا از خونه اش انداختیمش بیرون. اسمش رو گذاشتیم بازگشت داوطلبانه ی مهاجران افغانی به کشورشان. وحشی های پر ادعایی بیش نیستیم.

تاثیر گذاشتن بر دیگران یه لذت عمیق ترسناک می ده بهم. به عمق خواروندن پشت کمر و به ترسناکی عقبکی افتادن از پشت بوم.

کلاف در هم پیچیده ی درست و غلطه. راست و دروغ. منطق و بی منطق. جدید و قدیم. عمیق و سطحی. پیچیدگی اش به گونه ی ناامیدوار کننده ای گیج کننده است. ایران رو می گم. سخته برام. جدی می گم. سختمه! خسته ام می کنه ...

عزیز دل کم روی من
تو افق زندگی رو نگاه کن

تو دل کوبیدن پا تو صورت پایینی ات رو نداری
تو توان پایین کشیدن بالایی ات رو نداری

تو دونده ای نه صخره نورد

چیزی اون بالا برای تو نیست
عزیز دل کم روی من

آروم ...

let's live see what happens

بعضیا هر چقدر هم که نایس اند باز هم تو کت آدم نمی رن. نمی دونم چرا مچ نمی شن با آدم. بازم دلت می خواد لهشون کنی

شاید یکی از دلایل پینک فلویدی شدنم در هم آمیختن صداهای جنگ ایران و عراق با صدای هلیکوپتری که اول آهنگ The Happiest Days of our Lives که داداشم مرتب می گذاشت می داد بوده باشه

یادم میاد مجذوب این صدای هلکوپتر و اون فریاد بعدش بودم
می گفتم خدایا این چیه چقدر آشناست برام
چرا این آقاهه عین معلم مدرسه سه شیفت محمود آباد داد می زنه
شاید یکی از دلایل کامپلکسیتی ام جنگ بوده باشه
The saddest days of our lives unfortunatley

لذتی در دوست داشته شدن است که در هیچ احساس تنفری نیست
ایول حال کردم با جمله ام. البته انقد مزخرف از امام جعفر صادق و امام باقر و سعدی از بچگی تو کلم کردن هر جمله ی نغزی کس شر به چشم میاد

یکی از فوبیاهای من اینه که بچه ام عقب مونده در بیاد
فاک

یه دختر ۲۳ ساله دی شب دیدم که با عروسکش بازی می کرد. عرق سردی رو تنم نشست و گفتم ششششتت
عین فیلم وحشتناک بود
نمی دونم حسمو گرفتی یا نه